De bevrijding van Glimmen

Adri Hoogesteger, Glimmen

Een verhaal van Stichting Oorlogs- en verzetscentrum Groningen*

Het was vrijdag 13 April 1945; 's morgens al heel vroeg, de zon scheen; het beloofde een mooie dag te worden op de Bongerd in Glimmen, waar we ruim een jaar eerder waren komen wonen na een verhuizing vanuit Zeeland. Vader Hoogesteger was hier bedrijfsleider op de 10 ha grote fruitkwekerij van de heer Rosingh.

 

We wisten dat onze bevrijders al verder op trokken naar het Noorden, en dat ze ons dorp al dicht genaderd waren. Wat zou deze dag ons brengen, vrijheid, blijdschap of ook droefheid om verlies van mensenlevens? Het was allemaal erg spannend, ik was toen 14 jaar . Er waren niet zoveel Duitse militairen vlakbij ons, en zwaar bewapend waren ze ook niet. Het gevaarlijkste vond ik nog de zogenaamde panzerfausten, verder hadden ze wat lichte wapens en vermoedelijk ook wat handgranaten. Ze hadden zich verschanst in de woning van de familie Rosingh, de laatste woning voor de Drentse Aa op de Groninger Punt. In de linkerkant van de woning woonde de familie van de Boogaart. “Om twaalf uur zouden de Duitsers de brug over de Drentse Aa op blazen” was ons medegedeeld.

De boerderij naast De Bongerd werd bewoond door de bekende familie Hogen Esch. Bij ons op de Bongerd woonden behalve wijzelf, ook nog sinds januari, de familie Van der Wielen, gevlucht uit Limburg. Onder de fruitschuur van De Bongerd was een grote fruitbewaarkelder die al was ingericht als schuilplaats voor de families Rosingh, van de Boogaart en de bewoners van De Bongerd. Als verlichting dienden een aantal oliepitjes die maar zeer weinig licht gaven. Mijn vader vroeg mij stapels graszoden aan te brengen rond de ventilatieopeningen van de kelder, om bij eventuele inslag in de buurt wat bescherming te geven.

Eigenlijk was het een dwaze vertoning, met wel dertien mensen in zo'n kelder. Er was een betonnen dak boven ons hoofd van ongeveer twintig centimeter, maar er was alleen een houten trapje om binnen te komen. Als er een voltreffer op de schuur kwam, waren we er allemaal geweest. Maar daar prakkiseerde niemand over; je zag alleen met verlangen uit naar de bevrijding die nu zo dicht bij was.

Toen het twaalf uur was, ging inderdaad met een daverende knal de Drentse Aa-brug de lucht in! We zaten toen allemaal in de kelder behalve mijn oom Van der Wielen, die wel eens wilde zien hoe zoiets ging. In de loop van de middag werd het al spannender. Hoe dat ging weet ik niet, maar er was toch af en toe contact met de buren, en het gerucht ging dat de Canadezen al op de Zuidlaarderweg waren. Ook bleek dat de Duitsers zenuwachtig werden, ze waren blijkbaar ook op de hoogte van het feit dat onze bevrijders naderden. Een paar moesten op de fiets poolshoogte gaan nemen. Ze reden De Bongerd voorbij richting Zuidlaarderweg. Ter hoogte van villa Welgelegen kwamen ze echter in het gezichtsveld van de Canadezen die met een pantserwagen op de overweg stonden. De Canadezen gaven enkele mitrailleurssalvo's in de richting van de Duitsers, die niet wisten hoe gauw ze moesten keren. Ze kozen het hazenpad en spoedden zich naar hun lotgenoten bij huize de Groninger Punt !

Wat daarna gebeurde was zo mooi: de Duitsers kwamen al gauw naar buiten en hadden een wit jasschort van mevrouw Rosingh aan een ragebol gebonden waarmee ze heen en weer stonden te zwaaien! De Canadezen waren er toen ook snel. Zulke beelden vergeet je nooit meer. De Duitsers hadden hun wapens en panzerfausten op een hoop gegooid en wachtten op hun gevangenneming. Ik zie nog voor me hoe een of andere feldwebel daar stond te wachten, met een grote verrekijker om zijn hals. Een Canadees ging op hem af, pakte de kijker en deed hem om zijn eigen hals.

 

Intussen waren er heel wat burgers toegestroomd om onze bevrijders te verwelkomen. Wat een geluksgevoel en gelukkig geen slachtoffers! Jammer dat de brug weg was, maar enkele dagen later legden de genietroepen een noodbrug over de Drentse Aa. Deze was wel smal, er was alleen eenrichtingsverkeer mogelijk, maar hij is nog lang gebruikt! Mijn moeder had de vlag al klaar liggen, maar of hij die dag nog uitgestoken is weet ik echt niet meer. We zaten nog wel een aantal dagen in spanning over het lot van ons dierbare vrienden en bekenden in Groningen, gelukkig bleven ook zij allen gespaard. De blijheid en dankbaarheid is nooit weer zo groot geweest als in die tijd !

* Dit verhaal is onderdeel van: Bevrijd! Kleine grote herinneringen aan de bevrijding Een project van Oorlogs- en verzetcentrum Groningen.